ΤΕΛΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ.

Πριν τρία χρόνια ανιχνεύτικε η λαμπρότερη πηγή ακτίνων Χ στον γαλαξία,την οποία είχε ανακαλύψει το διαστημικό τηλεσκόπιο της ESA XMM-Newton λόγω της περιοδικής και εξαιρετικά έντονης εκπομπής ακτινοβολίας Χ, κάνοντας τους αστρονόμους να υποπτευθούν την ύπαρξη μιας μαύρης τρύπας στην περιοχή. Η επιβεβαίωση έγινε στη Χιλή. Η μαύρη τρύπα και το άστρο Wolf-Rayet εκτελούν ένα είδος χορού το ένα γύρω από το άλλο, μια ατελείωτη περιοδική κίνηση με διάρκεια μόλις 32 ωρών κάθε φορά. Μάλιστα, η μαύρη τρύπα έλκει συνεχώς υλικό από το άστρο, απογυμνώνοντάς το έτσι σιγά-σιγά από τη μάζα του!

Ανακαλύφθηκε η Μακρινότερη Μαύρη Τρύπα :)

Οι αστρονόμοι ανακάλυψαν την μακρινότερη αστρική μαύρη τρύπα, της οποίας η μάζα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη γνωστή ως τώρα, περίπου δεκαπέντε φορές εκείνης του Ήλιου. Οι μαύρες τρύπες αυτού του είδους ζυγίζουν συνήθως το πολύ 10 ηλιακές μάζες και μόνο μία ακόμη είχε ως τώρα ανακαλυφθεί με μεγαλύτερη μάζα. Η πρόσφατη ανακάλυψη έγινε σε ένα μακρινό γαλαξία, που βρίσκεται σε απόσταση 6 εκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη, καταρρίπτοντας ένα ακόμη ρεκόρ εκείνο της μακρινότερης αστρικής μαύρης τρύπας που μετρήθηκε ποτέ. 

Ο ερυθρός γίγαντας Betelgeuse :)

Alpha OrionisΑπόσταση : 427 έτη φωτός

Αν και μόνο 15 φορές βαρύτερος από τον Ήλιο, ο Betelgeuse είναι 14.000 φορές φωτεινότερος κι απίστευτα 40 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερος σε όγκο.

Βρίσκεται στον μεγαλοπρεπή αστερισμό του Ωρίωνα κι είναι ορατός στον ουρανό τον Ιανουάριο, στις 10.00 μ.μ.Οι διαστάσεις του αστέρα αυξομοιώνονται προκαλώντας απρόβλεπτες μεταβολές στη λαμπρότητά του. Ένας πρόσφατος ακριβής προσδιορισμός τον τοποθετεί σε απόσταση 430 ετών φωτός από τη γη, πιο κοντά σε σχέση με τους άλλους λαμπρούς αστέρες του αστερισμού.

Χάμπλ, οι ανακαλήψεις.

Τα «σπειροειδή νεφελώματα» είναι γαλαξίες όπως ο δικός μας 

Ο Χαμπλ ήταν τυχερός, καθώς η άφιξή του στο Αστεροσκοπείο του Όρους Ουίλσον το 1919 συνέπεσε με την ολοκλήρωση του ισχυρότερου εκείνη τη στιγμή τηλεσκοπίου στον κόσμο, του κατοπτρικού τηλεσκοπίου των 100 ιντσών (2,54 μέτρων, σε διάμετρο). Χρησιμοποιώντας το, ο Χαμπλ κατόρθωσε να επισημάνει Κηφείδες μεταβλητούς αστέρες σε αρκετά «γειτονικά» «νεφελώματα», περιλαμβανομένου του σήμερα γνωστού ως Γαλαξία της Ανδρομέδας. Οι παρατηρήσεις του αυτών των σωμάτων τα έτη 1923 και 1924 απέδειξαν οριστικά ότι απείχαν πολύ περισσότερο από όσο πιστευόταν μέχρι τότε και συνεπώς τα «σπειροειδή νεφελώματα» που τα περιείχαν ήταν τα ίδια γαλαξίες, άλλοι από τον δικό μας. Αυτή η ανακάλυψη, που ανακοινώθηκε την Πρωτοχρονιά του 1925, μετέβαλε θεμελιωδώς την εικόνα που είχε η ανθρωπότητα για το Σύμπαν.
Στη συνέχεια, ο Hubble επινόησε ένα σύστημα για τη μορφολογική ταξινόμηση των γαλαξιών που είναι σήμερα γνωστό με το όνομά του.

Ο Νόμος του Χαμπλ 

Γενικώς ο Χαμπλ πιστώνεται λανθασμένα με την ανακάλυψη της μετατοπίσεως προς το ερυθρό των φασμάτων των μακρινών γαλαξιών. Αυτή είχε παρατηρηθεί από τον Βέστο Σλάιφερ στο Αστεροσκοπείο Λόουελ τη δεκαετία 1910-19, αλλά ήταν σχετικώς άγνωστη (Proc.Amer.Phil.Soc., 56, 403, έτος 1917). Η σημασία αυτών των παρατηρήσεων είχε κατανοηθεί πριν το 1917 από τους Τζέιμς Κήλερ, Βέστο Σλάιφερ και από τον καθηγητή Ουίλιαμ Κάμπελ σε άλλα αστεροσκοπεία. Συνδυάζοντας τις δικές του μετρήσεις των γαλαξιακών αποστάσεων με εκείνες των μετατοπίσεων προς το ερυθρό του Σλάιφερ που αντιστοιχούσαν στους ίδιους γαλαξίες, οι Hubble and Μίλτον Χιούμασον ανακάλυψαν την προσεγγιστική αναλογία τους στο δείγμα των 46 γαλαξιών που είχαν μελετήσει, και υπολόγισαν τη σταθερά της αναλογίας σε 500 km/sec/Mpc, μία τιμή πολύ υψηλότερη από τη σήμερα αποδεκτή, εξαιτίας σφάλματος στον υπολογισμό των αποστάσεων. Αυτός ο νόμος της αναλογίας είναι σήμερα γνωστός στην Αστρονομία ως Νόμος του Χαμπλ (διατυπώθηκε επισήμως από τους Χαμπλ και Χιούμασον το 1929) και η σταθερά της αναλογίας του ως Σταθερά του Χαμπλ. Η έρευνα για την τιμή της σταθεράς συνεχίζεται μέχρι τις ημέρες μας.
Παρά το γεγονός ότι η έννοια του διαστελλόμενου Σύμπαντος είχε προσεγγισθεί θεωρητικώς παλαιότερα, η δήλωση των Χαμπλ και Χιούμασον οδήγησε στην ευρύτερη αποδοχή της. Ο νόμος λέει ότι η σχετική ταχύτητα απομακρύνσεως μεταξύ δύο μακρινών γαλαξιών είναι ανάλογη της μεταξύ τους αποστάσεως.
Η ανακάλυψη του Νόμου του Χαμπλ επιβεβαίωσε παρατηρησιακά τη συνεχή διαστολή του Σύπαντος και, συνεκδοχικά, τη θεωρία της Μεγάλης Αρχικής Εκρήξεως του Αββά Λεμαίτρ και του Αλεξάντερ Φρίντμαν (1922). Το 1931 ο Hubble έγραψε μία επιστολή στον κοσμολόγο Βίλεμ ντε Σίτερ εκφράζοντας την άποψή του επί της θεωρητικής ερμηνείας του νόμου του: «...καταφεύγουμε στον όρο φαινομενικές ταχύτητες προκειμένου να τονίσουμε τον εμπειρικό χαρακτήρα του συσχετισμού που κάναμε. Αισθανόμαστε ότι η ερμηνεία του θα πρέπει να αφεθεί σε εσάς και στους πολύ λίγους άλλους που είναι ικανοί να συζητήσουν το θέμα με αυθεντία».
Νωρίτερα, το 1917, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είχε συμπεράνει μαθηματικώς ότι η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας υπεδείκνυε ότι το Σύμπαν θα πρέπει είτε να διαστέλλεται, είτε να συστέλλεται. Μη μπορώντας να πιστέψει το μαθηματικό πόρισμα της ίδιας του της θεωρίας, ο Αϊνστάιν εισήγαγε την κοσμολογική σταθερά στις εξισώσεις του για να το αποφύγει. Μόλις άκουσε για την ανακάλυψη του Hubble, λέγεται πως είπε το περίφημο ότι η εισαγωγή της κοσμολογικής σταθεράς ήταν «το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου».

Βικιπαίδεια

Γ.Βλαχοκυριάκου
 

ΛΕΥΚΟΙ ΝΑΝΟΙ(ΦΑΣΜΑΤΟΣΚΟΠΙΑ ΚΑΙ ΧΗΜΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ)

Eίναι γνωστό καθώς αυξάνεται η θερμοκρασία ενός σώματος όταν αυτό πυρακτωθεί παρουσιάζει αρχικά χρώμα ερυθρό, στη συνέχεια ανερχόμενη η θερμοκρασία του το χρώμα του γίνεται προοδευτικά λευκότερο μέχρι που φθάνει το κυανόχρωο (λευκοπύρωση). Κατά τον ίδιο τρόπο διαπιστώθηκε ότι και οι αστέρες παρουσιάζουν διάφορα χρώματα τα οποία και είναι συνάρτηση της θερμοκρασίας τους. Έτσι παρατηρώντας τους αστέρες από τους θερμότερους στους λιγότερο θερμούς χρωματικά παρουσιάζονται ως κυανόλευκοι, λευκοί, λευκοκίτρινοι, κίτρινοι, χρυσοκίτρινοι, ερυθροί και βαθείς ερυθροί. Έτσι αποφασίστηκε οι αστέρες, με γνώμονα ακριβώς αυτή τη χρωματική διαφορά τους, να καταταχθούν σε διαφορετικούς τύπους. Μεγάλη βοήθεια σ΄ αυτό το τρόπο κατάταξης πρόσφερε στους αστρονόμους η φασματοσκοπία με συνέπεια σήμερα οι αστέρες να προσδιορίζονται σε φασματικούς τύπους.
Όλοι σχεδόν οι αστέρες παρουσιάζουν φάσμα απορρόφησης, ενώ πολλοί λίγοι φάσμα εκπομπής. Το φάσμα απορρόφησης αποδεικνύει ότι οι αστέρες του φάσματος αυτού είναι διάπυροι και περιβάλλονται απο ατμόσφαιρα με χαμηλή θερμοκρασία ως προς εκείνη της επιφάνειάς τους. Η ατμόσφαιρά τους προκαλεί απορρόφηση του συνεχούς φάσματος της επιφανείας τους έτσι ώστε αυτό να διακόπτεται από πολλές σκοτεινές γραμμές. Αλλά και το φάσμα εκπομπής με φωτεινές γραμμές που παρουσιάζουν ελάχιστοι αστέρες αποδεικνύει επίσης ότι και αυτοί βρίσκονται σε διάπυρη κατάσταση και ότι περιβάλλονται από ατμόσφαιρα με θερμοκρασία όμως υψηλότερη της επιφανειακής τους.
Επίσης από το φάσμα των αστέρων προκύπτει ότι η "χημική σύνθεση" αυτών είναι ανάλογη αυτής του Ηλίου μας και ακόμη πως τα συχνότερα χημικά στοιχεία που ανιχνεύονται σ΄ αυτούς είναι το υδρογόνο και το ήλιο. Τέλος από το φάσμα τους αλλά και με άλλες μεθόδους είναι δυνατόν να προσδιορισθεί η θερμοκρασία της επιφανείας τους που κυμαίνεται από 50000° μέχρι 3000° Κ.
Αν και το πλήθος των αστέρων είναι μεγάλο εντούτοις οι ποικιλίες των φασμάτων τους δεν είναι πολλές με συνέπεια να μπορούν να καταταγούν όλα τα αστρικά φάσματα και ασφαλώς και όλοι οι παρατηρουμενοι αστέρες σε 12 φασματικούς τύπους οι οποίοι και ονομάζονται κατά σειρά με τα λατινογράμματα Q, W, O, B, A, F, G, K, M, N, R S. Εξ όλων αυτών σημαντικότεροι είναι μόνο οι εξής έξι:

Αστέρας τύπου Β

Αστέρας τύπου Α

Αστέρας τύπου F

Αστέρας τύπου G

Αστέρας τύπου Κ

Αστέρας τύπου Μ 

 

 

Οι θερμότεροι του Ηλίου μας αστέρες αντιστοιχούν στο 54% του συνόλου των παρατηρηθέντων και ανήκουν στους φασματικούς τύπους B, A και F, ενώ όσοι έχουν θερμοκρασία ίση ή μικρότερη της ηλιακής περιορίζονται στο 46% που διαμοιράζονται στους υπόλοιπους φασματικούς τύπους.

• Τον τρόπο αυτό ταξινόμησης των αστέρων σε φασματικούς τύπους διατύπωσε για πρώτη φορά στα τέλη του περασμένου αιώνα ο Εδουάρδος Πίκερινγκ (1846-1919) και οι συνεργάτες του στο αστεροσκοπείο του Χάρβαρντ.

ΠΛΕΙΑΔΕΣ ή ΠΟΥΛΙΑ.

Οι Πλειάδες κατά τη μυθολογία ήταν κόρες του τιτάνα Άτλαντα και της Πλειώνης, αδελφές των Υάδων. Την ύπαρξή τους οι αρχαίοι Έλληνες εμπνεύσθηκαν απ' τον ομώνυμο αστερισμό, που στα νεώτερα χρόνια έγινε γνωστός σαν Πούλια. Γεννήθηκαν στο όρος Κυλλήνη και θεωρούνταν θεότητες του βουνού. Από την ένωσή τους με το Δία γεννήθηκαν θεοί και ήρωες. Στα αρχαία ελληνικά, η λέξη πλειάδες σημαίνει "περιστέρια". Οι Πλειάδες ήταν εφτά, όπως και τα αστέρια του αστερισμού που είναι ορατά με γυμνό μάτι:
1. Η Μαία, η πρώτη και ομορφότερη, μητέρα του Ερμή
2. Η Ταϋγέτη, μητέρα του πρώτου βασιλιά της Σπάρτης Λακεδαίμονα
3. Η Ηλέκτρα, μητέρα του Δάρδανου, γενάρχη των Τρώων και τον Ημαθίωνα, βασιλιά της Σαμοθράκης
4. Η Στερόπη, σύζυγος του ήρωα Οινόμαου
5. Η Κελαινώ, μητέρα του ήρωα Λύκου
6. Η Αλκυόνη, που μεταμορφώθηκε σε πουλί από το Δία, και
7. Η Μερόπη, σύζυγος του Σίσυφου και μητέρα του Γλαύκου

Σχετικά με το πως οι Πλειάδες έγιναν αστερισμός, υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Η επικρατέστερη είναι πως αυτοκτόνησαν απ' τον καημό τους για την τιμωρία του πατέρα τους Άτλαντα να σηκώνει στους ώμους τον άξονα του κόσμου, ή για το χαμό των αδελφών τους Υάδων. Η Βοιωτική παραλλαγή του μύθου λέει πως ο γίγαντας Ωρίωνας τις ερωτεύτηκε και τις καταδίωξε θέλοντας να τις απαγάγει. Η καταδίωξη συνεχίστηκε για πέντε χρόνια, οπότε οι Πλειάδες κατέφυγαν στο Δία, που τις έκανε περιστέρια (πλειάδες) για να γλιτώσουν. Αφού πέταξαν στον ουρανό έγιναν ένα σμήνος άστρων ή αστερισμός. Ο Ωρίωνας όμως τις ακολούθησε στον ουρανό σαν αστερισμός κι αυτός, κι έτσι οι Πλειάδες, που προπορεύονται μπροστά του στον ουρανό, πέφτουν στη θάλασσα για να του ξεφύγουν.
Αγγέλικα...
Πηγές: Wikipedia, Αστρονομική Εγκυκλοπαίδεια, AstroVox

ΘΑ ΣΒΗΣΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΜΑΣ;

Θα σβήσει ο Ήλιος και πότε θα συμβεί αυτό;
Όπως όλοι οι αστέρες, έτσι και ο Ήλιος προορίζεται να σβήσει όταν ολοκληρώσει τον κύκλο εξέλιξής του σε περίπου 5 δισεκατομμύρια χρόνια.

... Ο Ήλιος συγκαταλέγεται στους αστέρες κύριας ακολουθίας, σ' εκείνους που είναι φτιαγμένοι κυρίως από υδρογόνο και φλέγονται εξαιτίας της αντίδρασης της πυρηνικής σύντηξης, η οποία με τη διάσπαση του υδρογόνου παράγει ήλιο.

Ο χρόνος που χρειάζονται αστέρια με μάζα ίση μ' εκείνη του Ήλιου, περίπου 333.000 φορές τη μάζα της Γης, για να βγουν από την κύρια ακολουθία είναι περίπου 10 δις χρόνια. Δεδομένου ότι ο Ήλιος σχηματίστηκε πριν από 5 δις χρόνια, θα συνεχίσει να υπάρχει ακόμα για ένα χρονικό διάστημα εξίσου μεγάλο. Όταν ένα αστέρι βγαίνει από την κύρια ακολουθία αρχίζουν στο δίχως υδρογόνο πυρήνα του να συντελούνται νέες αντιδράσεις σύντηξης οι οποίες χρησιμοποιούν ως καύσιμο το ήλιο.

Αυτή η φάση ξεκινάει με τη λεγόμενη "έκρηξη του ηλίου", κατά την οποία υπάρχει απώλεια περίπου 30% της μάζας. Στη συνέχεια οι διαστάσεις του αστεριού αυξάνονται σημαντικά, μεταμορφώνοντας σταδιακά τον Ήλιο σε Κόκκινο Γίγαντα - λιγότερο πυκνό, αλλά μεγαλύτερο απ' όλο το ηλιακό σύστημα. Όταν εξαντληθεί και το ήλιο, ο Ήλιος θα ολοκληρωθεί με τη συστολή και ψύξη του, μέχρι να γίνει Λευκός Νάνος, αστέρι πολύ πυκνό και λίγο φωτεινό, με διαστάσεις μικρότερες από εκείνες της Γης.

Εύα...

ΥΔΡΟΧΟΟΣ!

Ο υδροχόος (Λατινικά: Aquarius, συντομογραφία: Aqr) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αστερισμός του Ζωδιακού Κύκλου, ορατός στο σύνολό του από την Ελλάδα τα βράδια του φθινοπώρου. Συνορεύει με εννέα αστερισμούς, τους Πήγασο, Ιππάριον, Δελφίνα, Αετό, Αιγόκερω, Νότιο Ιχθύ. Γλύπτη, Κήτος και Ιχθύες. Το όνομά του σημαίνει «αυτός που χύνει το νερό» και οφείλεται κατά τον Ideler στο ότι στην αρχαιότητα ο Ήλιος περνούσε από αυτόν κατά την εποχή των βροχών. Απεικονιζόταν σε όλο τον κλασικό αρχαίο κόσμο, από πανάρχαια ανάγλυφα της Μεσοποταμίας ως άνδρας ή αγόρι που χύνει νερό από μια στάμνα .Μόνο οι Άραβες, που δεν ήθελαν να σχεδιάσουν την ανθρώπινη μορφή, τον απέδιδαν ως μουλάρι με δύο βαρέλια νερού ή απλώς ως ένα κουβά νερό. Και σε ρωμαϊκό ζωδιακό κύκλο συμβολίζεται με ένα παγώνι, το ιερό πτηνό της θεάς Ήρας / Γιούνο, καθώς στον μήνα της (Γαμηλιών) ο Ήλιος βρισκόταν στο συγκεκριμένο ζώδιο.

Στην αρχαία ελληνική, εκτός από Υδροχόος ο αστερισμός αναφέρεται και ως Υδροχοεύς. Η κυρίαρχη μυθολογική παράδοση που συνδέεται με τον Υδροχόο, τον ταυτίζει με τον Γανυμήδη, από όπου και οι ονομασίες Ganymedes (Μανίλιος, Κικέρων, Υγίνος, Βιργίλιος), Ganymede Juvenis, Puer Idaeus και Iliacus (Οβίδιος). Τον συναντάμε επίσης και ως Αρισταίον, που έφερνε τη βροχή στους κατοίκους της Κέας, και ως Κέκροπα.

Ως ζωδιακός αστερισμός, ο Υδροχόος συνδέθηκε με την Αστρολογία, πολλές προλήψεις και θρύλους. Με τους Διδύμους και τον Ζυγό σχημάτιζε το «αιθέριον τρίγωνον» των αστρολόγων, ενώ μαζί με τον Αιγόκερω αποτελούσε τον οίκο του Κρόνου που πίστευαν ότι επιδρούσε στα πόδια. Ως «αστήρ της Ήρας» (Junonis astrum) Θεωρήθηκε ότι επιδρά ιδιαιτέρως σε χώρες όπως η Κιλικία και η περιοχή της Τύρου. Αργότερα, στην Αραβία, τη χώρα των Τατάρων, τη Δανία, τη Ρωσία, τη νότια Σουηδία, τη Βεστφαλία και στις πόλεις Βρέμη και Αμβούργο.

Αθηνά Κοντογιαννοπούλου.

Η έκρηξη ενός άστρου

Η έκρηξη υπερκαινοφανούς δημιουργεί ασύλληπτα μεγάλες θερμοκρασίες, και κάτω από τις σωστές συνθήκες, οι αντιδράσεις σύντηξης που λαμβάνουν χώρα μπορούν να δημιουργήσουν ορισμένα από τα βαρύτερα στοιχεία, όπως το καλιφόρνιο. Οι επιπτώσεις μιας πολύ κοντινής έκρηξης σουπερνόβα θα ήταν καταστροφικές για τη ζωή πάνω στη Γη. Το ωστικό κύμα από μια τέτοια έκρηξη μπορεί να καταστρέψει το προστατευτικό στρώμα του όζοντος. Χωρίς το όζον η ζωή στη στεριά και στα ρηχά νερά θα είναι εκτεθειμένη στις υπεριώδεις ακτινοβολίες, οι οποίες καταστρέφουν το DNA των ζωντανών οργανισμών. Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει τα αστέρια αυτά να βρίσκονται σε απόσταση ίση ή μικρότερη από 500 έτη φωτός. Μέχρι στιγμής στην ανθρώπινη ιστορία καμία έκρηξη σουπερνόβα δεν ήταν τόσο κοντά. Η πιο κοντινή έκρηξη που παρατηρήθηκε στην Ιστορία της ανθρωπότητας σημειώθηκε το 1054 στον αστερισμό Ταύρο και ξέσπασε από απόσταση 6.300 ετών φωτός. Στην Προϊστορία, η έκρηξη που δημιούργησε τον αστέρα νετρονίων Geminga στον αστερισμό ''Δίδυμοι'' πρέπει να έγινε σε απόσταση περίπου 510 ετών φωτός από τη Γη. Υπολογίζεται πως στα επόμενα 1.000 χρόνια κάποια από τα αστέρια που απέχουν μόλις μερικές εκατοντάδες έτη φωτός, όπως ο Betelgeuse που απέχει από εμάς 427 έτη φωτός, θα εκραγούν πιθανότατα ως υπερκαινοφανής.

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ

Βίκυ Παπούλια

ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ

Παρακολουθούμε έναν αστέρα μάζας Μ>3,5 Μηλιου  που καταρρέει.Για τα σωματίδια που φεύγουν απο την επιφάνεια του,συνεχώς γίνεται όλο και δυσκολότερο να φτάσουν σε μακρινές αποστάσεις λόγω της ισχυρής βαρύτητας και όταν οι διαστάσεις του αστέρα γίνουν μικρότερες από την ακτίνα Schwarzschild, ούτε και το φως δεν μπορεί να διαφύγει! Μια μαύρη τρύπα σχηματίστηκε!Η ταχύτητα του φωτός αποτελεί το άνω όριο των ταχυτήτων που μπορούν να μεταφέρουν κάποια πληροφορία, άρα τίποτα δεν μπορεί να φύγει μακριά από την μαύρη τρύπα.Σε μακρινές αποστάσεις μόνο το βαρυτικό πεδίο προδίδει την παρουσία της!Π.χ. αν αν κάποιο βράδυ ο Ήλιος γίνει μαύρη τρύπα,ο ύπνος μας δεν θα διαταραχθεί.Η έκπληξη θα έρθει το επόμενο πρωί, όπου δεν θα υπάρξει ανατολή.Η Γη όμως θα συνεχίσει να γυρνά γύρω από τον Ήλιο-μαύρη τρύπα όπως και πριν.Οι μαύρες τρύπες δεν είναι τα άκρως επικίνδυνα ουρανιά σώματα που ''κατατρώγουν'' ότι υπάρχει γύρω τους.Είναι επικίνδυνες μόνο για τους πολύ περίεργους που τις πλησιάζουν σε αποστάσεις μερικών ακτίνων Schwarzschild και θανατηφόρες γι'αυτούς που περνούν και την ακτίνα.

Βίκυ Παπούλια 

BLACK HOLE SUN-SOUNDGARDEN

Hang my head, drown my fear
Till you all just disappear.....!

Μάυρες τρύπες και θεωρία της σχετικότητας

Στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας,που ο ΑΪνστάιν διετύπωσε,αποκαλύπτεται η βαθύτερη υφή του σύμπαντος και οι κανόνες που καθορίζουν την υφή και την εξέλιξή του.Ο <<χωρόχρονος>>,σύμφωνα με τους κανόνες αυτούς,καμπυλώνεται απο την παρουσία ύλης και δημιουργεί τη βαρύτητα.Κατά τη διάρκεια της εκλείψεως του ηλίου το 1919 επιβεβαιώνεται πειραματικά μια τολμηρή πρόβλεψη της θεωρίας:ότι και το φως το ίδιο έλκεται και καμπυλώνει την τροχιά του από την παρουσία ενός υλικού σώματος!Όσο για το χρόνο δεν επηρέαζε μόνο η κίνη ση τη ροή του αλλά και το βαρυτικό πεδίο.Αν η ένταση της βαρύτητας αυξηθεί,ο ρυθμός του χρόνου επιβραδύνεται.Στο Σύμπαν υπάρχουν περιοχές,όπως κοντά σε ένα μεγάλο άστρο ή κοντα σε ένα υπέρπυκνο αστέρα νετρονίων,όπου το βαρυτικό πεδίο είναι πολύ ισχυρό.Εκεί τα φαινόμενα της σχετικότητας αναμένεται να είναι εντυπωσιακά!Στην ακραία περίπτωση η ίδια η ύλη καταρρέει απο την πίεση των βαρυτικών δυνάμεων.Αυτό που σχηματίζεται τότε είναι μια <<μαύρη τρύπα>>,με τόσο ισχυρό βαρυτικό πεδίο, που δεν αφήνει ούτε το φως να δραπετεύσει.Καταδικασμένη αιώνια να παραμένει αόρατη καταπίνει ό,τι βρεθεί -ακόμα και έναν μεγάλο αστέρα- στην επικράτειά της.Κοντά στην περιοχή μιας μαύρης τρύπας το παρελθόν σταματά και το παρόν συμπίπτει με το μέλλον!Εμείς οι απέξω,θα βλέπαμε έναν αστροναύτη που πλησιάζει μια μαύρη τρύπα να ακινητοποιείται σιγά σιγά στο χώρο,και να παραμένει εκεί αιώνια νέος,αφού ο χρόνος παύει να ρέει.Ο ίδιος ο αστροναύτης θα αισθανθεί μία κατακλυσμική βαρυτική έλξη που εξαφανίζει την ύπαρξή του εις τα εξ ων συνετέθη,δηλαδη σε ηλεκτρόνια και πρωτόνια.
Εντούτοις,όσο επαναστατική και αν ήσαν οι ιδέες που εκόμισε η θεωρία της σχετικότητας για το χρόνο,ούτε και αυτή αποκαλύπτει το ολοφάνερο στην ανθρώπινη εμπειρία βέλος του χρόνου.Η δομή του ΑΪνστάιν δεν αφήνει καμία ένδειξη για το ποιο ειναι το παρελθόν και ποιο το μέλλον.Υπάρχει επίσης και η τολμηρή άποψη ότι μία μαύρη τρύπα αποτελεί ίσως τη δίοδο για κάποιο άλλο Σύμπαν ή τη δίοδο προς ένα σημείο του δικού μας Σύμπαντος,αλλά εκατομμύρια χρόνια πίσω στο παρελθόν.Η πτώση μας σε μία μαύρη τρύπα ειναι ο μόνος τρόπος-ασφαλώς παρακινδυνευμένος!- για ένα εξωγαλαξιακο ταξίδι!
  

Πηγή : Γιώργος Γραμματικάκης <<Κοσμογραφήματα>>

ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΕΙ ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ;

Φυσικά δεν περιμένουμε να δούμε μαύρες τρύπες! Αν δούμε κάτι είμαστε σίγουροι ότι δεν είναι μαύρη τρύπα. Προσπαθούμε λοιπόν να τις ανακαλύψουμε έμμεσα, με την παρατήρηση φαινομένων που συμβαίνουν μόνο σ΄αυτές ή στην παρουσία τους. Αναζητούμε μαύρες τρύπες σε συστήματα διπλών αστέρων που το ένα μέλος τους είναι ισχυρή πηγή ακτίνων Χ, η οποία είναι αόρατη για τα μάτια μας. Από τα χαραχτηριστικά του ορατού σε μας αστεριού και την κίνησή του υπολογίζουμε την απόσταση των δυό άστρων και την μάζα του αόρατου μέλους(της πηγής ακτίνων Χ). Καλοί υποψήφιοι για να είναι μαύρες τρύπες είναι εκείνει που έχουν αρκετά μεγάλη μάζα για να τους κατατάξουμε στους λευκούς νάνους ή στους αστέρες νετρονίων, ενώ αν ήταν ερυθροί γίγαντες θα τους βλέπαμε.Ένας αναμφισβήτητος υποψήφιος για μαύρη τρύπα είναι η πηγή Χ-1 στον αστερισμό του κύκνου: είναι ο αόρατος συνοδός ενός συστήματος διπλού άστρου σε απόσταση 10.000 ετών φωτός από εμας.


Πηγή Χ-1 στον αστερισμό του Κύκνου

 Γενικά είναι παραδεκτό το εξής μοντέλο: μάζα φεύγει συνεχώς από τον ορατό αστέρα-σαν ηλιακός άνεμος- και σχηματίζει ένα δίσκο γύρω από τον αόρατο συνοδο (τη μαύρη τρύπα). Στα τελευταία δευτερόλεπτα της πτώσης η μάζα που πέφτει στη μαύρη τρύπα αποκτά τεράστιες επιταχύνσεις και εκπέμπουν ακτίνες Χ.

Μια άλλη μεγάλη μαύρη τρύπα πιθανόν να υπάρχει στο κέντρο του ραδιογαλαξία Μ87, σε απόσταση 65 εκατομυρίων ετών φωτός από μας.

Τέλος ραδιοπαρατηρήσεις που έγιναν το καλοκαίρι του 1990 συνηγορούν για την  ύπαρξη μιας μαύρης τρύπας μάζας 1000000 την μάζα του ήλιου, στο κέντρο του δικού μας γαλαξία!

ΠΗΓΗ: "Περί αστέρων και συμπάντων"- Βασίλης Ξανθόπουλος

ΑΣΤΕΡΕΣ ΝΕΤΡΟΝΙΩΝ Η ΠΑΛΣΑΡ.

ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ: Ένα περιστρεφόμενο παλλόμενο άστρο. Η βαρύτητα συμπίεσε τον πυρήνα του αστεριού αυτου σε μια "μπάλα" διαμέτρου 20 χιλιομέτρων η οποία έχει απίστευτη πυκνότητα. Ένα κεφάλι καρφίτσας από τη μάζα του ζυγίζει εκατομμύρια τόνους!!! Καθώς συρρικνωνόταν άρχισε να περιστρέφεται όλο και πιο γρήορα ,σαν μια πατινέζ που μαζεύει τα χέρια της, κάνοντας 30 περιστροφές το δευτερόλεπτο!!! Ταυτόχρονα εκτοξεύει ενέργεια και ακτινοβολία περισσότερη από αυτή που μας στέλνει ο ήλιος μας.

ΠΗΓΗ: NATIONAL GEOGRAPHIC

ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΣ..

Καθώς μετακινείται κανείς κατά την κατεύθυνση που δρά μια βαρυτική δύναμη, ο χρόνος επιβραδύνεται και όσο μεγαλύτερη η ένταση του βαρυτικού πεδίου τόσο μεγαλύτερη και η επιβράδυνση. Για παράδειγμα ένα ρολόι στην επιφάνεια του ήλιου θα λειτουργήσει βραδύτερα από ένα ρολόι στην Γη.
 Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι ένα άτρωτος εθελοντής στέκεται στην επιφάνεια ενός άστρου που καταρέει-που σημαίνει σε πολύ ισχυρό βαρυτικό πεδίο-θα διαπιστώναμε μια προοδευτική επιβράδυνση στο ρολόι του εθελοντή μας.
Καθώς το άστρο εξελίσσεται σε μαύρη τρύπα και ο χρόνος κυλά κανονικά για τον εθελοντή, εμείς βλεπουμε τον χρόνο του να τείνει να σταματήσει εντελώς δηλαδή βλέπουμε τον εθελοντή να "παγώνει" στον χρόνο.
 Κοντά σε μια μαύρη τρύπα ο χρόνος σταματά και το παρελθόν συμπίπτει με το μέλλον!!! Εμείς βλέπουμε τον εθελοντή να ακινητοποιείται στον χώρο και να παραμένει αιώνια νέος, αφού ο χρόνος παύει να ρέει. Αλίμονο όμως, ο ίδιος ο εθελοντής θα αισθανθεί μια κατακλυσμιαία βαρυτική έλξη, που εξαφανίζει την ύλη του στα εξ ων συνετέθει, δηλαδή σε πρωτόνια και ηλεκτρόνια!!

ΠΥΛΩΝΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ Η ΝΕΦΕΛΩΜΑ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ!

H φωτογραφία «Πυλώνες της Δημιουργίας» από το τηλεσκόπιο Hubble, θεωρούνται από τις πλέον εμβληματικές του 20ου αιώνα. Το «Νεφέλωμα του Αετού» που βρίσκεται 6.500 έτη φωτός μακριά, στον Αστερισμό του Όφεως, περιέχει ένα σύμπλεγμα θερμών αστέρων, το NGC6611, το οποίο....
φωτίζει τα αέρια και τη σκόνη που το περιβάλει. Στις πρώτες φωτογραφίες του Hubble, το 1995, δεν ήταν δυνατό για τους επιστήμονες να δουν μέσα στους «πυλώνες», ωστόσο οι νέες εικόνες από το Herschel της ESA επιτρέπουν στους αστρονόμους να παρατηρήσουν το εσωτερικό τους.